مشهد چه قدر خلوت بود. بهترین زمان برای زیارت روزهای پایانی اسفندماهه چون مردم مشغول خونه تکونی هستند و مسافرت رو به روزهای آغازین سال نو اختصاص میدن جای همگی شما خالی.

چند ساعتی بیشتر نبود اما خیلی بهم مزه داد. یاد همتون بودم اینم یه عکس از ضریح آقا که سوغات آوردم

معلوم نیست کی دوباره قسمت بشه برم .

پ ن 1 موقع رفتن نزدیک بود از قطار جا بمونیم که با عنایت آقا و کمک و توجه مامورین راه آهن که 5 دقیقه تاخیر برای حرکت قطار لحاظ کردن تونستیم سوار قطار بشیم چه هیجانی داشت

پ ن 2 خدا خیرش بده خادم امام رو که تو امانتداری حرم ساک ما رو قبول کرد

پ ن 3 چه بارون قشنگی بارید شب جمعه تو مشهد. آخر شب هم به دانه های یخ زده تبدیل شد چه قدر سرد بود.

چند روز پیش از این یک دعوای حسابی بین ما و یکی از بستگان پیش اومد که خیلی مسائل و حداقل برای من روشن کرد حالا چرا این دعوا اومد یه باره وسط این وبلاگ خدمتتون عرض میکنم.

حقیقتش بعد از اون ماجرا و افتادن تب دعوا مادرم گفتن: دلم براش میسوزه خیلی "بد بخته " ولی علت حرفشونو جویا شدم حرف قشنگی زدن گفتن: بد بختی و خوشبختی به طرز فکر آدما بستگی داره نه اون چیزایی که میخواین و بهش نمیرسن.

اصلا با اون دعوا و بگو مگو ها کار ندارم هر چی بود گذشت اما تازه فهمیدم چه قدر خوشبختم که با اینکه به خیلی چیزها تو زندگیم نرسیدم اما هنوز مثل بچه ها از اومدن عید خوشحال میشم از ته دل میخندم از گرفتن یه هدیه کوچیک از ته دلم خوشحال میشم با یک تشر پدرم ساعتها گریه میکنم برام مهمه مادرم ازم راضی باشه میتونم ناراحت بشم و ببخشم و چه قدر احساس خوشبختی میکنم!!!!!!

این که آدم از ته دل از یک چیزی هر چند کوچیک خوشحال بشه نعمت بزرگیه که تا اون آدمو ندیده بودم باورم نمیشد. آخه تو زندگیش هیچی کم نداره ولی هیچی دلشو راضی نمیکنه و تازه فهمیدم دلش چه قدر پر از کینه اس .

نفرت از خودش از همه اطرافیانش. چون همه رو مقصر میدونه. نمیدونم با این طرز فکرش چه طوری زندگی میکنه و واقعا دلم براش میسوزه خیلی "بدبخته"

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری
شوق پرواز مجازی ، بالهای استعاری

لحظه های کاغذی را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بایگانی،زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین
سقفهای سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری

با نگاهی سر شکسته،چشمهایی پینه بسته
خسته از درهای بسته، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده،میزهای صف کشیده
خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی، پارک های این حوالی
پرسه های بی خیالی، نیمکت های خماری

رو نوشت روزها را،روی هم سنجاق کردم:
شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من، صفحه ی باز حوادث
در ستون تسلیتها ، نامی از ما یادگاری

زنده یاد 

قیصر امین پور 

التماست نمی کنم

هرگز گمان نکن که این واژه را

در وادی آوازهای من خواهی شنید

تنها می نویسم : بیا

بیا و لحظه ای کنار فانوس نفس های من آرام بگیر

نگاه کن

ساعت از سکوت ترانه هم گذشته است

اگر نگاه گمانم به راه آمدنت نبود

ساعتی پیش

این انتظار شبانه را به خلوت ناب خواب های تو می سپردم

حالا هم

به چراغ همین کوچه ی کوتاهمان قسم

بارش قطره ای از ابر بارانی نگاهم کافی ست

تا از تنگه ی تولد ترانه طلوع کنی

اما

تو را به جان نفس های نرم کبوتران هره نشین

بیا و امشب را

بی واسطه ی سکسکه های گریه کنارم باش

مگر چه می شود

یکبار بی پوشش پرده ی باران تماشایت کنم ؟

ها ؟

چه می شود؟

یغما گلروبی